Diario libertario de lugo e galaxia

Toque de queda en Hamburgo

Un presunto ataque contra unha comisaría de policía foi o pretexto utilizado pola Consellaría de Interior para impoñer, de xeito indefinido, unha "zona de perigo" no centro da Cidade Libre e Hanseática de Hamburgo. Gefahrengebiet - área de perigo en alemán-, así é como a chamou o senador de Interior da cidade, o socialdemócrata Michael Neumann, cando para efectos prácticos é un toque de queda encuberto con compoñentes de lei marcial. Encóntrase en vigor dende o 5 de xaneiro e suspende varios dereitos básicos.
 
Case un millar de persoas foron controladas, identificadas e rexistradas. Todo iso a tiróns, con intimidación e golpes. A declaración de "zona de perigo", estipulada dende 2005, permite á policía de Hamburgo deter, de forma arbitraria, calquera peón que transite polo espazo público. "Abonda con levar un xersei con carapucha, calzado deportivo, unha bolsa de tea colgada no ombreiro ou unha chapa do FC St. Pauli. Calquera cousa. Todo o mundo é potencialmente sospeitoso", afirma Humber, un veciño do distrito de St. Pauli e militante da esquerda autónoma e antifascista hamburganiana que prefire ocultar o seu nome tras un pseudónimo. "Pasear, ir en grupo, fumar pola rúa, sentarse nun banco ou chamar está perseguido", asegura. Miles de policías foron despregados nos barrios de St. Pauli, Schanze e Altona, que a parte de impoñer a "zona de perigo", reprimen e deteñen calquera tipo de manifestación e concentración, xa sexa espontánea ou convocada en contra desta medida extraordinaria, que puxo baixo sospeita xeral ás máis de 50.000 persoas que viven nela. "Trátase dunha represión brutal, nunca vista," afirma Humber a Directa. "As mobilizacións seguirán. Isto non pode quedar así".

A policía e Neumann escúdanse nun suposto ataque, o 28 de decembro pasado, "dunha trintena de militantes da esquerda autónoma de Hamburgo vestidos de negro e con bufandas do FC St.Pauli" -segundo afirman fontes policiais- á Davidwache, unha coñecida comisaría de St. Pauli xunto ao barrio vermello da cidade, o Reeperbahn. Neste "ataque", un policía tería sido ferido de gravidade dunha pedrada e dous máis terían sufrido contusións no estómago, segundo fontes do propio corpo. Pola outra banda, o sindicato de policías alemán DPolG, mostrouse a favor das "armas de electrochoque" para "combater a violencia atroz dos manifestantes", que vinculan co ámbito da Rote Flora, un emblemático centro social ocupado que se encontra en risco de desaloxo.

Se ben é certo que dende hai días grupos da esquerda autónoma están a levar a cabo accións directas descentralizadas contra a policía de Hamburgo, non o é tanto que un policía da Davidwachetivese fose ferido nun ataque contra esta comisaría. Testemuñas, investigacións xornalísticas e as probas de que dispón o avogado Andreas Beuth, representando, entre outros, ás activistas da Rote Flora, afirman que o axente en cuestión resultou ferido a 200 metros de distancia da sede policial, en concreto, na rúa Hein-Hoyer-Straße, nun incidente independente e non vinculado ás accións directas autónomas. Durante días, a versión oficial foi que a comisaría foi atacada por activistas de esquerdas e que un axente resultou ferido. No entanto, debido á presión popular das informacións publicadas, o 6 de xaneiro a policía cambiou a versión e afirmou que o axente non foi ferido na Davidwache, " pero que a comisaría, en todo caso, si foi apedreada". A pesar da afirmación, a Consellaría de Interior négase, a día de hoxe, a facer públicas as imaxes das cámaras de videovixilancia do perímetro da comisaría, alegando protección de datos.

Tras a "zona de perigo"
Para entender o porqué da "zona de perigo" debemos volver ao 21 de decembro de 2013, cando a esquerda extraparlamentaria de Hamburgo organizou unha das manifestacións máis importantes dos últimos anos na República Federal de Alemaña. O lema da convocatoria, multitemática, foi "A cidade perténcenos a todos". Tres cuestións, a simple vista independentes pero entrelazadas entre elas, foron o motor da manifestación: os refuxiados, os edificios Esso e a Rote Flora. Máis de 9.000 activistas congregáronse. Porén, a manifestación foi reprimida e detida, xusto ao empezar -a uns dez metros da saída, pola policía, obedecendo ás ordes do alcalde do SPD Olaf Scholz, con gas pementa, cans, bólas e canóns de auga. Sen previo aviso. As tanquetas Wasserwerfer 10000 non pararon durante varios minutos de mollar ás manifestantes, que logo se dedicaron a realizar manifestacións e accións descentralizadas e espontáneas polo barrio de Schanzenviertel. Durante a tarde e a noite a policía estivo a xogar ao gato e ao rato coas manifestantes. Escaramuzas e enfrontamentos. Varias deceas de feridos nas dúas partes. 21 manifestantes foron detidas baixo sospeita de alteración da orde pública e 320 foron identificadas posteriormente.

Lampedusa en Hamburgo
Un bo grupo de refuxiadas leva xa moitos meses malvivindo na cidade, pero tamén organizadas, loitando e protestando. Veñen de Libia e da África negra. A maioría delas, unhas 300, conseguiron chegar a Hamburgo dende Lampedusa, a illa italiana onde hai un macro Centro de Internamento de Estranxeiros (CIE), e enfróntanse diariamente á persecución estatal alemá. Obríganas a presentarse ante as autoridades, dado que a lei alemá e o Regulamento de Dublín II-que dá competencias ás autoridades locais-non lles permite quedar no país teutón. Este é o paso previo para a súa deportación. As refuxiadas reclaman tamén acabar co Residenzpflicht, a lei que as confina a vivir en centros de internamento-a maioría delas en condicións pésimas e situados nos arredores das poboacións ou en antigos cuarteis militares-e prohíbelles abandonar o lugar de residencia asignada e viaxar a outras cidades. Tamén piden a abolición da prohibición á que están suxeitas, tanto en canto a buscar traballo de xeito autónomo coma de acceder a cursos oficiais de lingua alemá. A isto hai que engadir o fin das deportacións, do racismo policial e das tarxetas de racionamento, que as obriga a comprar un tipo de comida concreto en establecementos establecidos. Como último punto, as refuxiadas de Hamburgo piden ás autoridades que outorguen permisos de residencia a todas as persoas na súa situación e que se axilice o procedemento de asilo, xa que o proceso adoita tardar varios anos e provoca un desgaste psicolóxico elevado. Mentres tanto, a igrexa luterana de St. Paulifacilitoulles lles dá un teito para quedar baixo "asilo eclesiástico", pero os seus casos continúan á espera dunha resolución.

Edificios Esso
O segundo motivo da mobilización foi a preservación dos edificios Esso, coñecidos popularmente así pola gasolineira desta entidade estadounidense que hai nun dos seus baixos. Os dous edificios foron construídos en 1959 seguindo os planos do arquitecto Hans Stich. Trátase de dous complexos rectangulares que hai preto do barrio vermello. Uns edificios de arquitectura de post-guerra aos que se sitúan un centenar de vivendas, así como pequenos comercios e bares alternativos. A loita pola conservación destes edificios, ameazados de derrubamento e en mal estado e dos que xa se desaloxou, de noite, os residentes, enmárcase na loita contra a xentrificación que vive a cidade-estado norte-alemá, un dos eixes principais de loita dos movementos sociais alemáns. Se os edificios Esso son derrubados, construiranse sobre as súas ruínas un novo complexo de edificios de última xeración e de luxo que impulsa a inmobiliaria bávara Bayerische Hausbau, que durante anos non inverteu nin un céntimo na restauración e mellora os edificios, e que pretende cambiar o status do barrio e os estilos de vida independentes e alternativos de St. Pauli. Dende a manifestación pediuse o saneamento e conservación dos edificios Esso e a volta dos seus residentes.

Rote Flora
"Quen queira comprar aquí [referíndose a 'iso', o edificio da Rote Flora], tenlle que gustar o estrés". Durante meses, na fachada do edificio ocupado pódese ler este slogan nunha pancarta, un dos centros sociais okupados máis antigos e históricos de Alemaña. E é que esta consigna desafiando resume perfectamente o espírito de loita pola continuidade e a preservación do simbólico centro da esquerda autónoma alemá, situado en Schanzenviertel. E é que a eliminación da Rote Flora, é dicir, o seu desaloxo, non será un paseo nin unha tarefa doada para os propietarios nin para as autoridades de Hamburgo. Así o ven as activistas que participan, coas protestas e as accións: como recordatorio de que "o custo da xentrificación e da represión dos proxectos de vivenda libres, autoxestionados e asemblearios será elevado". Comportará estrés, como reiteraron activistas durante a manifestación e os días posteriores. Durante as últimas semanas, Hamburgo tamén foi escenario de varios ataques con pintura contra comisarías de policía e contra instalacións públicas e as casas dos responsables políticos e empresariais.

Rote Flora, Klausmartin Kretschmer e o seu home de palla, Gert Baer, lanzaron un ultimato con data de 20 de decembro de 2013 para desaloxar o edificio e pola extinción das súas actividades. Este ultimato aínda fixo mobilizar moita máis xente en solidariedade e en defensa do proxecto hamburganiano. O edificio da Rote Flora foi construído en 1888 como Concerthaus Flora, un teatro de opereta e revista. Despois da Segunda Guerra Mundial, o teatro foi convertido nun cine e pechouse en 1964. Despois instalouse un centro comercial chamado 1000 Töpfe, que foi clausurado en 1987. Cando o produtor musical da obra Cats en Hamburgo, Friedrich Kurz, proxectou o musical del fantasma de la ópera en 1988, encontrou a oposición política da esquerda autónoma e de parte da veciñanza, preocupada, entón, pola transformación do barrio e polo encarecemento da vida. O edificio, que entón se encontraba en desuso, rematou ocupado por autonome de Hamburgo e, dende 1989, é o centro cultural ocupado máis antigo de Alemaña. Durante anos os seus habitantes loitaron contra posibles desaloxos e plans urbanísticos nos seus terreos. En 2001, o Senado de Hamburgo, con maioría do SPD e Os Verdes e liderado polo alcalde Ortwin Runde, vendeu o edificio ao empresario Kretschmer por 370.000 marcos. Kretschmer alugou o edificio en 2013 ao investidor Baer, que planifica a construción dun "centro cultural real" e botar ao círculo da elite da esquerda extremista que o ocupa, nas súas palabras". E este foi o último motivo e motor da manifestación: de novo, salvar Rote Flora.

En calquera caso, como sostén Humber, as mobilizacións e a "zona de perigo" están a provocar "moito estrés á policía e ao establishment e puxeron de novo sobre a mesa a política racista e de represión,-fomentada polos "lobbys policiais"-da disidencia e das formas de vida alternativas en Hamburgo. Agora, a base de toques de queda ", conclúe o activista.