Diario libertario de lugo e galaxia

“Dende a cela” (Cortometraje de sensibilización)

Todas as persoas privadas de liberdade responden a un nome que ás veces se esquece pola cosificación que exerce a institución. Sen demasiado esforzo acábanse convertendo nun número, nunha cifra máis, nun dato estatístico, pero o certo é que todos e cada un deles, todas e cada unha delas, provén das súas propias circunstancias.

Non son un número. Non son unha taxa de criminalidad, de reincidencia, de tipología delituosa. Non son un experimento social. Non son partidas presupuestarias. Non son conclusións de estudos sociolóxicos, xurídicos ou criminológicos. Son persoas con nome e apelido, con familia, con contorna, con sorte ou sen ela, pero acodes.

As cartas ocupan tempo, trasladan a mente, debuxan ilusións, deseñan esperanzas. As cartas lense unha e outra vez ata aprenderse de memoria; son o triunfo da persoa fronte á institución; son a non cosificación, a resistencia, a liberdade.

Son sensación, emoción, vida.