Diario libertario de lugo e galaxia

Dúas preguntas na radio

25/02/2015
13:52
Fai unhas semanas, e nunha radio alternativa, preguntáronme si non era certo que o municipalismo ten unha fonda raíz libertaria. Respondín cunha perogrullada: o municipalismo libertario ten unha fonda raíz libertaria, pero aplicar leste adxectivo a calquera aposta municipalista é un erro. O que sempre se defendeu no mundo libertario é o municipio libre, autogestionado e descentralizado. Semellante aposta, a nosa, a duras penas pode confundirse coa de proxectos que acatan a lóxica das institucións e das súas eleccións, como é o caso da maioría dos moitos que proliferaron os últimos meses. Non está de máis agregar que estes proxectos municipalistas dos que falo parecen chamados a asumir a presenza de forzas políticas que non teñen ningunha condición libertaria. Para que nada falte, en fin, neste caso nin sequera pode invocarse a discusión que suscitou a CUP catalá nos seus inicios, cando decidiu concorrer a eleccións municipais en pequenos núcleos de poboación nos que, polo menos sobre o papel, era imaginable o despregue de formas de democracia directa. Obviamente non é este o horizonte que invocan Guanyem Barcelona, Ganemos Madrid e a maioría dos Ganémos que coñecemos. 
 
Hoxe mesmo, e noutra radio, preguntáronme que hai de libertario na proposta de Podemos. Con toda evidencia, absolutamente nada: os responsables de Podemos non coquetean, sequera retóricamente, con ningún horizonte libertario. E non o fan, en primeiro lugar, porque a súa aposta, cortoplacista, non rompe premeditamente o molde da vulgata socialdemócrata, non suscita ningún horizonte de superación do capitalismo e non presta atención á corrosión terminal deste e ao colapso que se aveciña. Derívaa de Podemos é a dun partido atrapalotodo que non dubida en defender unhas forzas armadas garantes da soberanía, asume un discurso nacional-patriótico e rehúye as definicións ideolóxicas, ao xeito, por certo, do que fixo o PSOE en 1982.
 
O proxecto correspondente, dirixido por unha cúpula jerarquizada, aséntase no que máis parece unha ficción de participación asemblearia, moi adaptada á condición de moitos simpatizantes?non todos, claro- que son, sen máis, activistas de Facebook, e consecuente, tamén, co acatamento das miserias vinculadas con eleccións, partidos e institucións. O panorama complétase coa certificación de que a ilusión que Podemos provocou en moita xente se solapa cun escenario de inquietante desmovilización social e laboral. Aínda que a responsabilidade respecto diso non é exclusiva da nova forza política, non deixa de sorprender que os seus dirixentes non parezan mayormente preocupados por iso. Esa proximidade ás institucións e ese desdén pola movilización e pola loita seica se deben a que Podemos considera os movementos sociais como meros resortes ao servizo dun proxecto que dicta unha vanguardia omnisciente, nun escenario que non pode estar máis afastado do retratado pola palabra auto xestión. Moito me temo, en fin, que os dirixentes de Podemos, que creen encabezar un proceso que se atopa baixo o seu control, ben poden ser rehenes dun proxecto ideado por outros.
COLUMNISTAS | CARLOS TAIBO
 
Sección: