Diario libertario de lugo e galaxia

Criminaliza que algo queda

12/06/2015
12:34

Sobre a represión e as súas verdades.

Diferentes movementos sociais levan un tempo insistindo no crecemento da escalada de represión a que son sometidos. Huelguistas, piquetes, manifestantes, twitteros,

anarquistas... todos viron aumentar a presión do Estado en forma de multas, acoso policial e ata cárcere. A miúdo non se trata tanto de acabar con quenes protestan

(que tamén) como de conseguir que sexan percibidos como entes separados da realidade da xente, como corpos estraños que deben ser vistos a modo de elementos perigosos,

sucios, de forma que é necesario protexer á sociedade (á cidadanía, que se di agora) da súa presenza, da súa mera presenza.

Para que isto funcione, hai que desenvolver un argumentario que evite o debate sobre o que propoñen, centrándose no perigo que representan. Trátase de obviar que o

sistema é un desastre económico, ecolóxico e humano para lanzar a idea de que toda protesta seria debe cinguirse a unhas normas, ás normas do sistema que se pretende

cambiar. Estas son algunhas claves do despregue da represión.

1. Algo farían.

Cando a policía detén a unha persoa ou un grupo de persoas argumenta que son o Mal, que son o Perigo ou que son o Terrorismo. A miúdo as acusacións xerais non se

manteñen, pero queda en pé a sospeita, a mancha indeleble que xustifica o que ocorreu. Nun xogo similar ao das cifras de manifestacións, pénsase: bo, si uno di X e os

outros din E, a verdade estará máis ou menos a medio camiño. O Estado e a policía conseguiron que boa parte da poboación crea imposible a arbitrariedad, o ataque

selectivo a movementos, o azar kafkiano de que che toque a ti porque pasabas por alí. É o principio básico do criminaliza, que algo queda.

2. Todo é terrorismo.

A extensión do significado do terrorismo supuxo un fenómeno peculiar: a palabra xa non ten límites, senón que estes límites póñense dependendo da situación. É o Estado

quen decide que é terrorismo e que non. Aínda que isto non é novo, si o é o que reenche o concepto. Disoltas as organizacións de profesionais armados, os clásicos

grupos terroristas, é terrorista calquera que rompa a normalidad. Hoxe é terrorismo insultar a un político ou inutilizar un cajero; é enaltecer o terrorismo escribir

nas redes sociais; é indicio de terrorismo editar libros. O longo etcétera de novos comportamentos terroristas pon de manifesto que cada vez máis, os límites entre

terrorismo e oposición dilúense.

3. Do difuso conglomerado radicais-violentos-antisistema-terroristas.

Díxose algunha vez que comezaba unha guerra contra o terrorismo que era unha mentira, pois non se poden facer guerras a conceptos, senón a persoas. En parte é verdade

e por iso necesítase que existan encarnacións do Mal. Durante anos chamouse a moitos os violentos ou os radicais. Hoxe chámaselles con facilidade antisistema ou os

terroristas. Ambos conceptos funcionan igual: inclúen a tradicional despersonalización do inimigo, etiquetado cunha denominación que invita á súa destrución; inclúen a

descrición dun só golpe, fácil de dixerir. Os violentos e os terroristas defínense por un só comportamento: imaxínaselles violentos todo o día, en todas as

actividades, sen motivo algún, dirixindo a súa vida (as súas lecturas, os seus traballos, os seus amores) a unha espiral demente de violencia sen sentido e perigosa,

moi perigosa. É unha imaxe tan grotesca que parece mentira que coe. Igual esta non coou, pero todo pode ser. Os radicais eu antisistema non teñen contido, só forma que

identifica por igual a creación dun horto urbano e a propagación de ideas libertarias.

4. Perfectamente organizados.

Un inimigo debe dar medo. Para iso, hai que rodealo dun aura de misterio e de potencial de destrución. Si non o ten de seu, sempre existe a posibilidade de usar

expresións baleiras, pero que dan o pego. Dise que estaban perfectamente organizados e andando. Estar organizado sería pois un indicio de terrorismo, un potencial

factor de ameaza e por iso hai que engadir o perfectamente, porque toda organización subversiva ten a perfección como trazo, por suposto. Esta organización pode ter

trazos tan preocupantes como que haxa xente que se reúna para falar ou que, ou terror dos terrores, utilicen para comunicarse sistemas informáticos difíciles de

controlar. O que non é visible é sospeitoso de querer ocultar algo, de organizar o caos.

Lógicamente, non é o FMI o que está perfectamente organizado, ou o PSOE ou a CNMV, senón eses escuros elementos que viñeron a terminar coa civilización. Bo, tamén está

perfectamente organizado o argumentario anti-disidencia, pero iso tampouco é lícito dicilo, ou pasas á categoría de futuro terrorista.

5. Desestabilizar o sistema

Xa é proba suficiente de maldade a intención de desestabilizar o sistema democrático, coma se atacar as inxustizas que obviamente xera fose atacarche a ti. O asunto é

sinxelo: ou nós ou o caos. Ou o sistema ou algo moito peor, sexa o que sexa. O inimigo antisistema-terrorista-perfectamente-organizado busca impoñer as súas ideas, o

seu propio beneficio. Este é a triste análise que se che pon no prato para que cho tragues.

¡Pois claro que se quere desestabilizar o sistema! Ata acabar con el. Coas desigualdades e coa opresión, así, para empezar. É isto o que se castiga no fondo: a ameaza

aos privilexios e á autoridade. Pero para que este castigo funcione de verdade é necesario que asumamos a culpabilidad automática, a extensión do término terrorismo,

as etiquetas simplificadoras, as denominaciones baleiras, que permitamos que non haxa espazo para analizar, senón para criminalizar, contribuíndo á eficacia da

propaganda que vai camiño de converter toda crítica en delito. Xa sabedes: o que non estea prohibido, será obligatorio.

Ante isto, declaramos ben alto: que algo sexa ilegal non o converte en factor de dano social, senón en perigo para quen din protexernos, perigo de que se descubra que

non son necesarios ou que o son nun sentido moi diferente.

Neste sentido é no que somos inocentes: inocentes por non causar dor (in nocens, sen dano), senón por combatelo. Si iso sitúanos na culpabilidad segundo as leis, igual

é un problema das leis.

 

traducido de: http://www.laneurosis.net/criminaliza-que-algo-queda/

Sección: