Diario libertario de lugo e galaxia

Ante o intento de desaloxo de 80 familias

09/02/2016
19:47

Ante o intento de desaloxo de 80 familias en Sardina del Sur

A Federación Anarquista de Gran Canaria quere dar a coñecer este caso á opinión pública que, malia a súa gravidade, está sendo sumido nun silencio informativo, sobre todo nos medios de esquerda, que só pode deberse á terxiversación mediática da vella política parlamentaria. Imos intentar arroxar luz sobre o asunto.

Antecedentes:

Uns 200 veciños levan vivindo desde fai máis dun lustro no edificio Brisas de Sardina, no municipio de Santa Lucía de Tirajana (Gran Canaria). O constructor da edificación (Construciónes Déniz Sánchez) cambiou torpemente o proxecto antes de terminar a obra e por esta cuestión, meramente burocrática e da que só é responsable o constructor, o edificio non conta con cédula de habitabilidad. O recinto, ao que acudimos persoalmente, reúne todas as condicións hixiénicas e estructurais para ser habitado, como recolle o mesmo informe pericial arquitectónico da constructora. Desde que entraron os veciños estiveron pagando o seu aluguer e todos contan con contratos e recibos que o testemuñan.

Esta cuestión, exclusivamente administrativa, o Ayuntamiento de Santa Lucía, que leva sendo gobernado polo que agora coñecemos como Nueva Canarias dende fai máis de 30 anos (actualmente en tripartito co PSOE e Canarias Decide [unha coalición de Izquierda Unida, Los Verdes, Unidad del Pueblo y Alternativa Republicana]), como quixo solucionala? Intentando botar, por todo los medios posibles, a isas 80 familias, con máis de 100 menores, á rúa. Pasamos a explicalo.

O conflito:

Logo de incoar ao constructor a que cumpra os trámites para obter a cédula correspondente e así poidan regularizarse os suministros eléctricos e acuíferos, o lóxico e razoable é que si o constructor se négase a facelo, ou non pode, por acharse en bancarrota, búsquense todas as solucións políticas posibles para solucionalo sen prexudicar aos veciños. No canto diso, un concello que vén representar á gran maioría da esquerda institucional local, decídese a ordenarlle ao constructor, de forma completamente irregular, que el mesmo desaloxe o edificio. Así se lle notificou nunha nota emitida polo propio concello o 28 de outubro de 2015, e posteriormente de forma directa aos veciños, o 14 de decembro; nota que agora mesmo temos diante.

Si o edificio non conta cun abastecemento eléctrico regulado e ten que valerse dun equipo electróxeno que lle proporcione luz, o natural é que esta corporación de "esquerdas", tan "preocupada" polo "benestar social", houbese habilitado ela mesma un punto de luz cuxo consumo poderían costear os propios veciños ata que se arranxase o problema administrativo. No canto diso é moito máis fácil e "socialmente comprometido" intentar botar a 80 familias á rúa, sen ofrecerlles sequera unha alternativa habitacional.

Fálase do risco que supón devandito grupo electrógeno; supuestamente na rúa, sen máis refuxio que a intemperie, estase muchísimo máis seguro.

O human e intelixente fose facer o mesmo ca auga, e garantirlles un fornezo regular temporal que non obrigase aos veciños a abastecerse con cubas. No canto diso ordenóuselle ao promotor, a golpe de decreto, que a cortase el mesmo e, ante a súa negativa, enviáronse técnicos que intentaron facer o propio de forma extraxudicial.

Isto é moi significativo si recordamos que son estes partidos, de Nueva Canarias a Izquierda Unida, os que se enchen a boca falando contra os desafiuzamentos, póñenlles olliños ás plataformas prol-vivenda e asinan acordos para que supostamente ningunha familia teña que volver sufrir un desaloxo. E fan todo iso mentres intentan botar a 200 persoas á rúa. Si, é verdaderamente moi significativo se recordamos tamén que tanto Nueva Canarias como PSOE asinaron o ano pasado un acordo sobre "pobreza energética" para que "ningunha familia quedásese sen fornezo". Agora, no entanto, son estas mesmas formacións as que queren deixar a 80 familias sen auga nin luz para que abandoen as súas casas polo seu propio pé.

Isto, que supón un verdadeiro escándalo, fose portada dalgúns dos nosos medios contra informativos. No canto diso úsase ao brazo demagóxico do tripartito, Canarias Decide (no municipio de Santa Lucía en gran parte fagocitada por Unidad del Pueblo), para que vomite comunicados, como o publicado en Canarias Semanal (28/1/2016), e que non ten outra intención que amortiguar o ruído que puidesen provocar as protestas dos veciños. A esquerda dinosaúrica move as súas anquilosadas fauces para monopolizar o discurso e intentar crear unha hexemonía informativa que silencie as súas políticas anti populares.

A todas as irreguladades narradas súmanse moitas outras. Poderiamos falar por exemplo das enormes dificultades que está presentando o concello para que os veciños do edificio Brisas de Sardina se empadronen. Cada vez que van a empadronarse póñenlles infinidade de trabas, alegando que o edificio é "ilegal". Estes funcionarios, torpemente teledirixidos, parecen esquecerse de que segundo a súa lexislación empadroarse non é un privilexio ou un dereito, senón un deber, unha obrigación que impón a administración para saber onde reside cada cidadán. O que a maioría de nós vémonos obrigados a facer aínda sen querer, a estes veciños impídeselles. ¿É este un recurso para negar que no edificio viven máis de 200 persoas, para non ter que facilitarlles suministros ningúns?

Detrás de tanta suciedad política, que raia a pura e dura prevaricación, atópase a alargada sombra dos intereses creados. É altamente sospeitoso que o concello, que coñecía perfectamente as características da edificación, estea 7 anos inhibíndose do tema e que xustamente agora, cando o sector inmobiliario volve a repuntar, use a suposta denuncia por ruídos dunha veciña descontenta (que xa non vive no edificio) como xustificación do seu recente interese polo inmueble. Sería moi triste ratificar que todo puidese responder a unha burda operación de especulación inmobiliaria, que todo fose un intento de desaloxar aos veciños por vía administrativa, para aforrarse un longo proceso xudicial, e así poder deixarlle o recinto, libre de cargas, a algunha entidade bancaria ou financeira para que poida proceder á súa explotación. Polo si ou polo non, e atendendo ao que empeza a comentarse polo municipio, lanzamos o aviso.

A resposta:

Os veciños de Brisas de Sardina non van permitir que este abuso ocorra impunemente. Xa constituíron unha plataforma de afectados e en breve unha asociación de veciños, organizaron movilizaciones e tamén demostran a súa solidariedade implicándose noutros desafiuzamentos próximos.

A todo isto súmase que un tribunal deulles provisionalmente a razón e que detivo o intento de desaloxo e de corte de auga ordenado polo concello. Con todo, é só unha batalla gañada nunha guerra que se antoxa longa.

Desde a nosa trinchera imos loitar para que se rompa o cerco informativo que rodea este caso, para facer que a información transcenda do municipio, da illa e chegue ó resto do Estado. En breve os veciños convocarán unha roda de prensa multitudinaria á que esperamos que acudan todos os medios posibles. Alí, libres de prexuicios, poderán ver como se disolven unha a unha as mentiras lanzadas desde o goberno municipal.

Nós propoñemos tamén que se elabore un comunicado de apoio que obrigue a todas as organizacións populares a significarse: ou están coa política institucional e os seus intereses ou están co pobo e as súas necesidades. É moi cómodo ir ás convocatorias dos veciños e saír na foto, pero o apoio meramente persoal non causa a mesma presión que a colectiva. Si apoian aos veciños que o demostren de verdade, que se mollen eles e tamén as súas siglas. Esas son as que deben comprometerse, as que deben demostrar si están xogando cunha baralla ou con dous. A FAGC anuncia que asinará desde xa un comunicado que vaia nesa dirección.

A parte diso, comprometémonos a axudar en todo o que sexa necesario aos veciños. Esta loita, por moitas connotaciones políticas e económicas que teña, é, non o esquezamos, inminentemente social. E si non que llo pregunten ao centenar de menores que xunto cos seus pais corren o verdadeiro perigo de perder as súas casas.

FAGC

Sección: